Wczoraj

jedna z moich koleżanek zadała mi pytanie, co ja takiego fajnego widzę w tej całej fotografii. Przecież filmiki są o wiele lepsze, bo jest dźwięk i wszyscy się ruszają i w ogóle są fajne. Ale nie dla mnie!

Oczywiście

jest to tylko i wyłącznie moja subiektywna opinia, ale mimo wszystko chciałbym się nią z Wami podzielić.

Od razu chciałbym zaznaczyć, że filmów całkiem nie skreślam. Oczywiście filmy mogą być doskonałą pamiątką. Nic nie zastąpi wspólnego, rodzinnego oglądania kronik filmowych z dawnych lat. Pierwsze kroki dziecka, śpiewanie kolęd, występy w teatrzykach szkolnych. To właśnie filmy pozwalają nam wrócić myślami do tamtych lat i odświeżyć wspomnienia zapomnianych już dawno chwil.

Dlaczego

więc upieram się tak bardzo przy te pozornie dużo uboższej formie sztuki, jaką jest fotografia? Właśnie dlatego, że tylko z pozoru jest uboższa.

Wyobraźmy sobie taką scenkę – rodzina siedzi i ogląda film ze studniówki swojej córki. Wszyscy spokojnie oglądają i co chwile pada krzyk “przewiń kawałek – tam była Ola!”, albo “Widzieliście to? Przewiń na chwilę do tyłu!”. Innym przykładem opartym na tym samym filmie może być chłopak, który przez całą szkołę potajemnie podkochiwał się w jednej z dziewczyn ze swojej klasy. Na filmie tylko co jakiś czas mignie mu przed oczyma jej twarz. Mignie i przeminie – jak czas. Jest czymś ulotnym, czego nie da się na dłużej zatrzymać. Oczywiście – w przeciwieństwie do czasu film można przewinąć. Ale ileż można przewijać w kółko ten sam fragment filmu?

Zdjęcia 

dzięki zamrożeniu czasu pozwalają na chwilę refleksji. Rodzice mogą wieczorem siąść przy kominku i spokojnie wspominać, jak wyglądały ich już dorosłe dzieci, gdy chodziły jeszcze w pieluszkach. Zdjęcia pozwalają zatrzymać, i uwiecznić na papierze nie tylko poszczególne chwile i wydarzenia. Zdjęcia potrafią utrwalić także uczucia, jak smutek, radość, pragnienie, oczekiwanie, złość, żal, miłość, czy zaniepokojenie.